Fiziksel yapay zekânın daha büyük bir beyne değil, sinir sistemine ihtiyacı var

Robotlar, insansız hava araçları ve otonom araçlar gibi fiziksel yapay zekâ sistemleri gerçek dünyadaki olaylara yanıt vermeli; uzak bir sunucuyu beklemek çok yavaş kalabilir. Bir insansız hava aracının rüzgâr hamlesini düzeltmesi, bir robotun ise düşen bir parçayı yakalaması gerekebilir. Bu eylemler, olayın gerçekleştiği yerde ve çoğu zaman milisaniyeler içinde gerçekleşmeli.

TechRadar'daki görüş yazısında, makalede NXP Semiconductors'ın başkanı ve CEO'su olarak tanıtılan Rafael Sotomayor, makinelerin zekâsının farklı katmanlara dağıtılması gerektiğini savunuyor. Bunu insan sinir sistemiyle karşılaştırıyor: Beyin, akıl yürütmeyi; beyincik, hareketlerin ve dengenin eşgüdümünü; omurilik ise refleksleri destekliyor.

Sotomayor; daha yavaş bir akıl yürütme katmanından, ara bir eşgüdüm katmanından ve uçta çalışan hızlı bir refleks katmanından oluşan bir mimari tarif ediyor. Depo örneğinde, insansı robot gideceği yeri akıl yürütme katmanıyla belirliyor ve yürürken dengesini eşgüdüm katmanıyla koruyor. Bir nesne koluna çarparsa refleks katmanının hızla dengeyi yeniden sağlaması ve paketi güvenceye alması gerekiyor.

Sotomayor, algı ile hareketi birbirine bağlamanın bir yolu olarak Vision-Language-Action (VLA) modellerine de değiniyor. Bu modelleri uç cihazların güç ve bellek sınırları içinde çalıştırmak hâlâ bir mühendislik sorunu. Sotomayor'a göre ilerleme; robot zekâsının farklı katmanları için enerji verimli işlemcilerin yanı sıra uçta otonom zekâ geliştirmeye yönelik araç ve çerçeveler gerektiriyor. Fiziksel eylemler geri alınamadığı için güvenin şart olduğunu savunuyor.